Zmiany w odwrotnym obciążeniu od 2017 roku

paper work2 grudnia 2016 r. Sejm przekazał Prezydentowi do podpisu uchwaloną dzień wcześniej ustawę wprowadzającą liczne zmiany w podatku od towarów i usług, których termin wejścia w życie został zaplanowany na dzień 1 stycznia 2017 r. Pośród nich znalazły się zmiany w stosowaniu mechanizmu odwrotnego obciążenia (reverse charge).

ODWROTNE OBCIĄŻENIE DLA USŁUG BUDOWLANYCH

Modyfikacji uległ m.in. przepis zobowiązujący do rozliczenia podatku VAT przez nabywcę usług w zakresie przenoszenia uprawnień do emisji gazów cieplarnianych. Zgodnie z aktualnym brzmieniem przepisu zobowiązanymi do stosowania reverse charge będą nabywający usługi w zakresie przenoszenia uprawnień do emisji gazów cieplarnianych a także nabywający szeroko pojęte usługi budowlane. Warunkiem zastosowania odwrotnego obciążenia jest, aby usługodawcą był podatnik podatku od towarów i usług (z wyjątkiem podatników korzystających ze zwolnienia podmiotowego), a usługobiorcą podatnik podatku od towarów i usług zarejestrowany jako podatnik VAT czynny.

Usługi, do których będzie miał zastosowanie powyższy mechanizm, zostały szczegółowo wymienione w Załączniku nr 14 do ustawy. Można je podzielić na następujące grupy:
– roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków;
– roboty związane z budową dróg i mostów;
– roboty związane z budową rurociągów, linii wodociągowych, linii przesyłowych, elektrowni;
– roboty związane z wykonywaniem wszelkich instalacji;
– roboty związane z wykończeniem budynków.
Obowiązek stosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia znajdzie zastosowanie w sytuacji, gdy usługodawca będzie świadczył usługi jako podwykonawca.

Ustawa nie definiuje jednak pojęcia „podwykonawcy”, co prawdopodobnie będzie powodowało liczne wątpliwości interpretacyjne. Teoretycznie w przypadku braku ustawowej definicji należałoby posłużyć się jego językowym znaczeniem. Zgodnie z nim podwykonawcą jest podmiot wykonujący prace na rzecz głównego wykonawcy. Życie gospodarcze jest jednak nieco bardziej skomplikowane. Problematyczne mogą być zatem sytuacje, w których określone usługi będą zakupione u wykonawcy, a następnie refakturowane na podmiot będący faktycznym odbiorcą usługi. Niejasne jest, czy w takim przypadku wykonawca również może zostać uznanym przez organy podatkowe za „podwykonawcę”, o którym mowa w przepisach ustawy. Niejasne jest też, czy zmiana wpłynie na rozliczenia konsorcjów lub kosztów kwalifikowanych w zamówieniach publicznych.

Przykładowe rozliczenie w przypadku świadczenia usług budowlanych przez podwykonawcę zawarliśmy na poniższym grafie.

reverese_charge_chart
NABYWCA BIŻUTERII ROZLICZY VAT NALEŻNY

Wskutek uzupełnienia Załącznika nr 11 do ustawy mechanizmem odwrotnego obciążenia zostały objęte również towary takie jak: srebro, złoto (inne niż inwestycyjne), platyna (nieobrobiona plastycznie, w postaci półproduktu lub proszku), metale nieszlachetne, metale nieżelazne wraz z ich wyrobami oraz biżuteria. W rezultacie, jeśli dokonującym dostawy towarów wymienionych powyżej będzie podatnik podatku od towarów i usług (niepodlegający zwolnieniu podmiotowemu), natomiast nabywcą będzie podatnik zarejestrowany jako podatnik VAT czynny, a sama dostawa nie będzie podlegała zwolnieniu, zobowiązanym do rozliczenia podatku będzie nabywca.

DOSTAWA PROCESORÓW Z LIMITEM

Reverse charge zostanie także objęta dostawa procesorów wykonana w ramach jednolitej gospodarczo transakcji przekraczającej kwotę 20 000,00 zł. Za jednolitą gospodarczo transakcję uznaje się transakcję wykonaną w ramach jednej umowy, nawet jeżeli dokonana jest więcej niż jedna dostawa, na podstawie odrębnych zamówień dokumentowanych większą liczbą faktur. Podatnicy staną wobec obowiązku monitorowania wartości dostaw procesorów i zastosowania odwrotnego obciążenia w przypadku spełnienia warunków.

Reprodukowane za zgodą ekspertów RSM Poland

2016 – ostatnim rokiem zwolnienia od kas fiskalnych

170205_7846_2Każdy przedsiębiorca będzie musiał używać kasy fiskalnej – od 2017 r. bez żadnych wyjątków jeśli jego klientami są konsumenci lub rolnicy ryczałtowi.

2016 jest ostatnim rokiem, kiedy będzie można skorzystać z zwolnienia do 20 tysięcy złotych.
Minister Finansów wskazał wyjątek od tej zasady – jeśli obrót przedsiębiorcy na rzecz osób prywatnych oraz rolników zryczałtowanych nie przekroczył w poprzednim roku 20 000 zł to przedsiębiorca taki nie musi kupować kasy fiskalnej (przy działalnościach otwartych w zeszłym roku, obrót nie może przekroczyć tego limitu w proporcji do okresu wykonywania tych czynności w poprzednim roku podatkowym).
Zwolnienie to jednak obowiązuje nie dłużej niż do 31 grudnia 2016 r.

Artykuł 111 ustawy o VAT podaje, że jeśli przedsiębiorca sprzedaje towary czy usługi na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, jest obowiązany do prowadzenia ewidencji obrotu przy zastosowaniu kasy rejestrującej i wydawania klientom paragonów.

 Limit zwolnienia 20 tys. zł przestał obowiązywać już w roku 2015 dla konkretnych usług świadczonych przez kosmetyczki, fryzjerów, prawników, dentystów, lekarzy, warsztatów samochodowych, stacji diagnostycznych pojazdów oraz niektórych lokali świadczących usługi gastronomiczne. 
Natomiast w przypadku innych przedsiębiorców, będą oni zmuszeni do zakupu takiego urządzenia i rozpoczęcia właściwej ewidencji z jego zastosowaniem po upływie maksymalnie dwóch miesięcy następujących po miesiącu, kiedy doszło do przekroczenia limitu, albo po dwóch miesiącach licząc od końca roku 2016.

Nowy kodeks celny – konsekwencje VAT

158813_9601_1280pxKonsekwencje na gruncie VAT wynikające z wejścia w życie Unijnego Kodeksu Celnego

ZMIANA ZASAD USTALANIA WARTOŚCI CELNEJ TOWARÓW

W przypadku importu towarów wartość celna towaru ma bezpośredni wpływ na wysokość podatku VAT, gdyż to w oparciu o nią wyliczana jest jego wysokość. Podstawą opodatkowania z tytułu importu towarów jest bowiem wartość celna powiększona o należne cło.

Polecamy więc prześledzić dokładnie zmiany dotyczące jej kalkulowania, które wystąpią w następujących obszarach i zakresie:

  • ustalania wartości celnej towarów w transakcjach łańcuchowych, tzn. gdy towar był przedmiotem dwóch lub więcej sprzedaży przed jego wprowadzeniem na obszar celny UE. Następuje tutaj odejście od możliwości deklarowania wartości celnej na podstawie sprzedaży mającej miejsce przed ostatnią sprzedażą, na podstawie której towary zostały wprowadzone na obszar celny UE;
  • ustalania wartości celnej w sytuacji, gdy sprzedający udzielają kupującym rabatów z różnych tytułów, np. rabatu za wcześniejszą płatność. Pojawił się odrębny przepis poświęcony traktowaniu rabatów w związku z ustalaniem wartości celnej. Przepis przewiduje akceptowanie rabatów:
  1. gdy w chwili zgłoszenia celnego umowa zawarta pomiędzy kontrahentami przewiduje ich stosowanie i określa ich wysokość,
  2. za wcześniejszą płatność (nawet w sytuacji, gdy w chwili zgłoszenia towaru cena nie została zapłacona).

Jednocześnie przepis wyklucza możliwość uwzględniania rabatów wynikających ze zmian w umowie dokonanych po przyjęciu zgłoszenia celnego;

  • ustalania wartości celnej w przypadku, gdy transakcji towarzyszą opłaty ponoszone z tytułu przyznanego prawa do korzystania ze znaku towarowego. Na gruncie nowych przepisów znak towarowy będzie traktowany tak samo jak każdy inny przedmiot własności intelektualnej;
  • ustalania wartości celnej na podstawie szczególnych kryteriów w przypadku, gdy nie można jej obliczyć w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego. Rozszerzono zakres przedmiotowy pozwolenia na uproszczone ustalanie wartości celnej w stosunku do obecnie obowiązujących przepisów;
  • przeliczania waluty w celu ustalania wartości celnej towarów (gdy cena towaru wyrażona jest w walucie obcej). Kurs wymiany waluty z przedostatniej środy poprzedniego miesiąca będzie stosowany przez cały następny miesiąc kalendarzowy niezależnie od jego wahnięć (odejście od zasady zmiany kursu w przypadku, gdy kurs wymiany zanotowany w środę różni się o 5% lub więcej w stosunku do kursu stosowanego).

DOSTOSOWANIE USTAWODAWSTWA KRAJOWEGO DO UKC

Wprawdzie unijne przepisy celne wprowadzane są rozporządzeniami, które obowiązują w Polsce bezpośrednio i nie trzeba ich implementować, to jednak pewne procedury muszą być określone w prawie krajowym (np. w prawie celnym). Ponadto ustawy podatkowe powołują się na przepisy celne – odpowiednich zmian będzie więc wymagała np. ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535,z późn. zm.).

Projekt ustawy o zmianie ustawy – prawo celne oraz niektórych innych ustaw został przekazany 7 marca 2016 r. do uzgodnień, konsultacji publicznych i opiniowania. Przebieg procesu legislacyjnego można śledzić na stronie Rządowego Centrum Legislacji.

Zgodnie z projektem, w ustawie o VAT pojawią się zapisy wywołujące m.in. następujące skutki:

  • dostosowanie przepisów ustawy do zmian spowodowanych wprowadzeniem UKC w zakresie przekształceń procedur celnych, m.in. związanych ze zniknięciem procedury celnej przetwarzania pod kontrolą celną, zakwalifikowaniem wolnego obszaru celnego jako procedury specjalnej (jako procedury składowania);
  • zrównanie momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów w przypadku objęcia towarów procedurą celną uszlachetniania czynnego z chwilą zamknięcia procedury uszlachetniania czynnego zgodnie z art. 324 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.Urz. UE L 343 z 29.12.2015, str. 558),
  • określenie podstawy opodatkowania towarów objętych powyższą procedurą (w stosunku do których zastosowanie znajdzie tenże art. rozporządzenia) jako ich wartości celnej (lub wartości celnej powiększonej o podatek akcyzowy);
  • uniemożliwienie naczelnikowi urzędu celnego określenia kwoty podatku w drodze decyzji dotyczącej należności celnych w związku ze stwierdzeniem, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo;
  • w zakresie stosowania procedury uproszczonej – poprzez odwołanie się do nowych przepisów na podstawie których ma ona funkcjonować (art.166 oraz art.182 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013, str. 1, z późn. zm.) oraz uzależnienie jej realizacji od wcześniejszego wydania pozwolenia a także modyfikacje związane z możliwością korzystania z procedury uproszczonej przez przedstawiciela bezpośredniego działającego na rzecz podatnika nieposiadającego pozwolenia na stosowanie procedury uproszczonej, którą zostały objęte towary;
  • zobowiązanie podatnika w przypadku stosowania przez niego odprawy scentralizowanej, o której mowa w art.179 unijnego kodeksu celnego, w której realizację zaangażowane są co najmniej dwie administracje celne z co najmniej dwóch państw członkowskich, do obliczenia i wykazania kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji dla importu towarów;
  • zmianę w zakresie obliczania odsetek za zwłokę od różnicy podatku powstałej w związku z jego nieprawidłowym wykazaniem w zgłoszeniu celnym;
  • określenie stosownego dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej w przypadku wywozu, o którym mowa w art. 140 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz. Urz. UE L 343 z 29.12.2015, str. 1).
  • Projektowane na podstawie nowych unijnych przepisów celnych zmiany w zakresie rozliczania podatku od towarów i usług przez importerów i eksporterów według polskich przepisów podatkowych nie są przełomowe czy szczególnie zaskakujące. Zachęcamy jednak do zgłębienia treści nowych przepisów w zakresie, w którym mogą one Państwa dotyczyć oraz do śledzenia przebiegu procesu legislacyjnego, którego owocem będzie ostateczny efekt unijnej rewolucji celnej pod postacią znowelizowanej ustawy o VAT.

PRZYDATNE AKTY PRAWNE:

  • unijny kodeks celny przyjęty w dniu 9 października 2013 r. rozporządzeniem (UE) nr 952/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady;
  • rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 2015/2446 z 28 lipca 2015 r., uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz.Urz. UE z 2015 r. L 343, s. 1);
  • rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2015/2447 z 24 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.Urz. UE z 2015 r. L 343, s. 558).

Zespół RSM Poland KZWS

Prawo do odliczenia VAT a dobra wiara

1152779_15471244_cobra

FreeImages.com/peter kuzmichev

W dniu 22 października 2015 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany dalej również: TSUE) wydał wyrok w sprawie Stehcemp sp.j. Florian Stefanek, Janina Stefanek, Jarosław Stefanek (C-277/14), w którym odniósł się do fundamentalnej kwestii we wspólnym systemie VAT, dotyczącej prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego od transakcji uznanych za „podejrzane”. Wprawdzie orzeczenie to okazało się korzystne dla podatnika, jednak nie rozwiązuje ono całkowicie problemu podatników, których dostawcy okazują się oszustami.
Istota problemu odnosi się do coraz częściej spotykanych sytuacji, w których podatnikowi odmawia się prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej ze względu na to, że jego kontrahent (dostawca, wystawca faktury) uczestniczy w procederze oszustw podatkowych, np. poprzez wystawianie tzw. „pustych faktur”, lub też przyjmowanie roli „słupa”, którego funkcja sprowadza się jedynie do figurowania jako sprzedawca na wystawianej fakturze. W konsekwencji należny podatek VAT nie zostaje zapłacony, a faktyczny i domniemany sprzedawca często w niewytłumaczalnych okolicznościach po prostu znika. Organy podatkowe dążą w takich przypadkach do wyrównania uszczuplonej należności budżetowej poprzez odmowę prawa do odliczenia naliczonego VAT po stronie nabywcy. I tutaj zasadnicze znaczenie odgrywa tzw. „dobra wiara”. W szeregu orzeczeń TSUE podkreślono bowiem, że prawo do odliczenia podatku naliczonego może zależeć od istnienia po stronie podatnika dobrej wiary i dołożenia przez niego należytej staranności w związku z dokonywaniem transakcji.(Por. w szczególności wyrok z dnia 12 stycznia 2006 r. w sprawach połączonych C-354/03, C-355/03 i C-484/03 Optigen i in., pkt 52, 55, a także wyrok w sprawach połączonych C-439/04 i C-440/04 Kittel i Recolta Recycling, pkt 45, 46, 60; wyrok w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11 Mahagében i Dávid, pkt 47 oraz wyrokw sprawie C-285/11 Bonik, pkt 41.) Czym jednak jest dobra wiara podatnika? Jakich czynności powinien dopełnić podatnik, aby organy uznały, że rzeczywiście wykazał się on należytą starannością przy weryfikacji swojego dostawcy?
Niestety brak jest jednoznacznej odpowiedzi na powyższe pytania. Trybunał w ww. wyroku stanął wprawdzie na stanowisku, że od podatnika nie można wymagać, aby dokonywał ustaleń, do których nie jest zobowiązany (obowiązującymi przepisami), jednakże wskazał również, że określenie działań, jakich w konkretnym wypadku można w sposób uzasadniony oczekiwać od podatnika (który zamierza skorzystać z prawa do odliczenia podatku VAT), zależy przede wszystkim od okoliczności rozpatrywanej sprawy. Czyli w każdym przypadku do dobrej wiary podchodzić należy indywidulanie.
Stawka jest natomiast wysoka, albowiem w grę wchodzi nie tylko prawo do odliczenia podatku VAT, ale także ryzyko uznania podatnika za podmiot uczestniczący w transakcji związanej z przestępstwem podatkowym. Jak bowiem wskazał TSUE – w przypadku, gdy podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że poprzez nabycie towaru uczestniczył w transakcji związanej z przestępstwem w zakresie podatku VAT, winien on zostać uznany za uczestniczącego w tym przestępstwie i to niezależnie od tego, czy osiąga on korzyść z odsprzedaży towarów lub wykorzystania usług w ramach opodatkowanych transakcji dokonywanych przez niego na późniejszym etapie obrotu (Wyroki: Bonik, C-285/11, EU:C:2012:774, pkt 38, 39 i przytoczone tam orzecznictwo; Maks Pen, C-18/13, EU:C:2014:69, pkt 27.). Z kolei uznanie podatnika za uczestnika przestępstwa podatkowego rodzi jego odpowiedzialność na gruncie przepisów Kodeksu karnego skarbowego i zagrożone jest karą grzywny, ograniczenia wolności, a nawet pozbawienia wolności.
Restrykcyjne w tym zakresie jest również orzecznictwo krajowych sądów administracyjnych, z którego wynika, że istotnym jest, aby same okoliczności towarzyszące transakcji wskazywały, iż nabywający towar (lub usługę) podatnik wykazał w niej staranność wymaganą w obrocie danym towarem (lub usługą), czyniącą tę transakcję przejrzystą. Jednocześnie NSA wskazał, że podatnik powinien przedsięwziąć wszystkie działania, jakich można od niego racjonalnie oczekiwać, w celu upewnienia się, że dokonywana przez niego transakcja nie prowadzi do udziału w przestępstwie podatkowym (Wyrok NSA z dnia 06 maja 2015 r., sygn. akt I FSK 1739/13).
Weryfikacji wiarygodności kontrahenta dokonuje się m.in. poprzez sprawdzenie, czy jest on czynnym podatnikiem VAT oraz poprzez analizę danych ujawnionych w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego czy też w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Działania te częstokroć nie będą jednak wystarczające, dlatego też podatnicy, w celu
zabezpieczenia własnych interesów, powinni stosować odpowiednie procedury sprawdzające partnerów handlowych. Niestety nie ma gotowej i uniwersalnej recepty na to, w jaki sposób podatnicy mogą udowodnić, że przy dokonywaniu określonej transakcji wykazali się należytą – w danym przypadku racjonalnie oczekiwaną – starannością. Znaczenie mają bowiem tutaj różne czynniki, takie jak chociażby branża, w której dokonuje się transakcji, czy też uwarunkowania prawne, w ramach których funkcjonuje podatnik i potencjalny partner handlowy. Z tego też względu przyjęcie określonego modelu działania powinno być poprzedzone odpowiednią analizą indywidualnej sytuacji podatnika.

Zespół RSM Poland KZWS

Chcesz odliczyć VAT od paliwa?

98513_4411_toyPrzypominamy, że od 1 lipca 2015 r. (środa) nie będzie już obowiązywał przepis dotyczący całkowitego zakazu odliczenia VAT od paliwa wykorzystywanego po części do działalności gospodarczej i po części do celów prywatnych. Od tego momentu wydatki na paliwo będą traktowane tak jak pozostałe wydatki związane z użytkowaniem takich samochodów i rozliczane na zasadach ogólnych. Przysługiwać będzie zatem możliwość odliczenia od nich VAT w wysokości 50% (zgodnie z art. 86a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 – t.j. ze zm.).

Zakaz dotychczasowego odliczenia VAT od paliwa wynika z treści art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lutego 2014 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2014 r., poz. 312). Zgodnie z nim obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika do dnia 30 czerwca 2015 r. paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych oraz niektórych innych pojazdów samochodowych, wykorzystywanych przez podatnika do celów mieszanych. W konsekwencji, dopiero po tej dacie, uprawnienie do częściowego odliczenia VAT od zakupu paliwa będzie przysługiwać. Należy jednak zwrócić uwagę, że możliwości odliczenia VAT nie będzie w sytuacji, kiedy zakup paliwa będzie miał miejsce w dniu 30 czerwca (lub wcześniej), a więc jeszcze w trakcie obowiązywania starych przepisów, a faktura zostanie wystawiona 1 lipca (albo później). Jest to spowodowane tym, że zasadniczo należy odnosić się do przepisów obowiązujących na moment powstania obowiązku podatkowego u sprzedawcy paliwa. W przypadku paliw datą powstania obowiązku podatkowego jest dzień dostawy lub ostatni dzień okresu rozliczeniowego w którym dostawy te są rozliczane. Moment wystawienia faktury nie ma zatem znaczenia dla ustalenia prawa do odliczenia, otrzymanie faktury ma jedynie znaczenie dla momentu zrealizowania prawa do odliczenia. Powyższe oznacza, że nabycie paliwa w dniu 30 czerwca i otrzymanie faktury w dniu 1 lipca nie będzie jeszcze uprawniało do odliczenia części podatku naliczonego wykazanego na przedmiotowej fakturze. Dlatego też, jeśli istnieć będzie taka możliwość, większe zakupy zalecamy dopiero w nowym miesiącu. Podobne stanowisko zajęło również Ministerstwo Finansów w komunikacie z 16 czerwca 2015 roku.

Zespół RSM Poland KZWS

Nieodliczony podatek VAT od samochodów a koszty uzyskania przychodu

1416701_55933856W związku ze zmianą przepisów w zakresie sposobu odliczania VAT od samochodów osobowych, które weszły w życie od 1 kwietnia 2014 roku, pojawiło się wiele kwestii problematycznych. Jedną z nich jest możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów nieodliczonej części podatku VAT od wydatków eksploatacyjnych związanych z samochodami, które wykorzystane są do tzw. działalności mieszanej. Jeżeli Państwo także mają tego rodzaju wątpliwości, to w niniejszym Tax Alercie postaramy się je wszystkie rozwiać.

Zgodnie z dodanym art. 86a ustawy o podatku od towarów i usług, w przypadku wykorzystywania samochodów zarówno do celów firmowych, jak i prywatnych, podatek naliczony stanowi jedynie kwota 50% podatku naliczonego wynikająca z otrzymanej faktury. Ustawodawca wprowadził w tym przypadku rozgraniczenie na podatek naliczony oraz pozostały podatek wynikający z otrzymanego dokumentu potwierdzającego dokonanie wydatków eksploatacyjnych. Dlatego też konsekwencje takiego brzmienia przepisu budziły pewne wątpliwości, dotyczące rozliczania pozostałej części podatku. Podatnicy nie byli bowiem pewni, czy nieodliczoną w tym przypadku kwotę VAT mogą uznać za koszt podatkowy. Przepisy ustaw o podatkach dochodowych określają bowiem, że kosztem uzyskania przychodów jest podatek naliczony w tej części, w której nie podlegał on odliczeniu.

O wyjaśnienie tej kwestii zostało poproszone Ministerstwo Finansów w interpelacji poselskiej numer 26203 z dnia 30 kwietnia 2014 roku. W odpowiedzi na nią resort stwierdził, że nieodliczony VAT od wydatków związanych z użytkowaniem samochodu może być zaliczony do kosztów podatkowych, pod warunkiem, że wydatek ten spełnia ogólną definicję kosztu, a więc został poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczania źródła przychodów. Organy podatkowe, również zgadzają się z tym podejściem i nie kwestionują możliwości uwzględnienia nieodliczonej części VAT w kosztach podatkowych. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy: wydatki na eksploatację będą stanowiły koszty uzyskania przychodu w części, w jakiej faktycznie służą uzyskiwaniu przychodów z działalności, niezależnie od tego jaką proporcję wykorzystania samochodu na cele związane z działalnością gospodarczą ustalił podatnik. Jedynie takie wydatki, które rzeczywiście związane są z wykorzystaniem samochodu na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, spełniają bowiem warunki określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jeżeli wydatki te spełniają te kryteria, wówczas stanowią koszt uzyskania przychodu wraz z podatkiem naliczonym niepodlegającym odliczeniu od podatku należnego (interpretacja indywidualna z dnia 20 sierpnia 2014 roku, nr ITPB1/415-582/14/WM, podobnie m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 28 października 2014 roku, nr IPTPB3/423-254/14-4/KC oraz z dnia 15 października 2014 roku nr IPTPB3/423-246/14-4/IR, Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 20 sierpnia 2014 roku, nr ITPB1/415-582/14/WM czy też Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 21 lipca 2014 roku, nr IBPBI/1/415-429/14/ESZ).
Zatem, nieodliczoną część podatku VAT nie tylko od paliwa, ale także od wydatków m.in. na parking, zakup opon, akumulatorów, części zamiennych, czy też usług serwisowych, należy co do zasady zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Problematyczne jest bowiem w tym przypadku tylko nieprecyzyjne sformułowanie przepisów, które nie powinno jednak wpływać negatywnie na rozliczenia podatników. W związku z powyższym, nieodliczony VAT będzie kosztem podatkowym, jeżeli tylko wydatek jako taki jest związany z samochodem wykorzystywanym do działalności gospodarczej.

Zespół RSM Poland KZWS

Trwała zabudowa – Interpretacja Ministra Finansów

902606_56156368_2INTERPRETACJA OGÓLNA Nr PT10/033/5/133/WLI/14/RD 30577 MINISTRA FINANSÓW
z dnia 31 marca 2014 r.
w sprawie opodatkowania właściwą stawką podatku od towarów i usług świadczenia polegającego na wykonaniu trwałej zabudowy meblowej w obiektach budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym

Warszawa, dnia 7 kwietnia 2014 r. Poz. 13

W związku z podjętą w dniu 24 czerwca 2013 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów uchwałą sygn. akt I FPS 2/13 dotyczącą sposobu opodatkowania podatkiem od towarów i usług świadczenia polegającego na wykonaniu trwałej zabudowy meblowej z uprzednio nabytych komponentów, w obiektach budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w kontekście uregulowań ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o VAT”, w zakresie opodatkowania właściwą stawką VAT – działając na podstawie art. 14a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.), wyjaśniam, co następuje.

Na wykonanie trwałej zabudowy meblowej składa się szereg czynności począwszy od jej zaprojektowania aż po jej montaż w obiekcie budowlanym lub jego części (lokalu). Czynności te na potrzeby podatku od towarów i usług traktuje się jako świadczenie kompleksowe (złożone), którego wysokość opodatkowania VAT należy ustalić na podstawie elementu dominującego w tym świadczeniu.

W okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. stawka podstawowa podatku od towarów i usług, o której mowa w art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, wynosi 23%, natomiast stawka obniżona, o której mowa w art. 41 ust. 2 tej ustawy, wynosi 8% (art. 146a pkt 1 i 2 ustawy o VAT).

W stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r. jedynym przepisem, który może dawać podstawę do zastosowania preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług do czynności polegających na wykonaniu trwałej zabudowy meblowej z uprzednio nabytych komponentów, wykonywanych w obiektach budowlanych zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym jest art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Przepis ten stanowi, że stawkę podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

W celu ustalenia prawidłowej stawki podatku od towarów i usług do czynności polegających na wykonaniu trwałej zabudowy meblowej należy przede wszystkim zbadać czy czynności te można zakwalifikować jako usługę modernizacji obiektu budowlanego lub jego części (lokalu) objętego społecznym programem mieszkaniowym czy też w istocie czynności te sprowadzają się do dokonania dostawy towaru w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. W zależności od dokonanej kwalifikacji zastosowanie będzie miała preferencyjna lub podstawowa stawka podatku od towarów i usług (art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o VAT).

W przypadku świadczeń kompleksowych (złożonych), jeżeli elementem dominującym w ramach danej transakcji będzie wydanie towaru w celu przeniesienia prawa do rozporządzania nim jak właściciel, zaś pozostałe czynności będą miały charakter pomocniczy lub uboczny wówczas transakcja taka powinna, co do zasady, być traktowana jako dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.

W przypadku jednak, gdy istotą transakcji będą inne (niż dostawa towaru) czynności to, mimo że w ramach takiej transakcji może także wystąpić wydanie towaru, powinna być ona traktowana jako świadczenie usług.

Zgodnie z ww. uchwałą, jeżeli montaż komponentów meblowych w celu wykonania trwałej zabudowy meblowej następuje z wykorzystaniem w sposób istotny elementów obiektu budowlanego/lokalu, który przez konstrukcyjne połączenie tych komponentów i elementów obiektu budowlanego/lokalu stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową, czynność taka będzie stanowić usługę modernizacji, o której mowa w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, opodatkowaną stawką VAT w wysokości 8%.

Aby wykonane na wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami komponenty meblowe stanowiły trwałą zabudowę meblową nie mogą one (na potrzeby uznania ich za „modernizację” w VAT) funkcjonować w obrocie tak, jak to ma miejsce w przypadku mebli „wolnostojących”. Obniżona stawka podatku nie może zatem znaleźć zastosowania w sytuacji gdy wykonana, nawet według indywidualnego projektu, zabudowa meblowa jest przytwierdzana do ściany lub podłogi jedynie w sposób, który może być również stosowany przy montażu mebli „wolnostojących” (np. „zakotwiczenie” za pomocą kołków lub listew montażowych), co skutkuje możliwością demontażu tej zabudowy bez uszkodzenia samej zabudowy, jak i konstrukcji budynku/lokalu (elementy mogą być bez uszkodzenia tego budynku/lokalu przeniesione, przy czym za uszkodzenie nie można uznać pozostawienia w ścianie lub podłodze np. otworów montażowych). Dla całościowej oceny charakteru świadczenia nie ma natomiast znaczenia, czy elementy np. korpusów mebli są ze sobą zespolone i ewentualnie jak silne jest to zespolenie, gdyż istotne dla uznania za „modernizację” jest dopiero odpowiednio trwałe połączenie tych mebli z elementami obiektu budowlanego/lokalu.

Określając zatem, czy do zabudowy meblowej montowanej w budynku/lokalu może mieć zastosowanie obniżona stawka podatku od towarów i usług należy przede wszystkim badać stopień konstrukcyjnego połączenia komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego/lokalu. Nie chodzi tutaj o badanie powiązania elementów zabudowy meblowej z konstrukcyjnymi w rozumieniu techniki budowlanej elementami obiektu budowlanego/lokalu, lecz o tak silne połączenie konstrukcyjne komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego/lokalu, że powstaje trwała zabudowa spełniająca jako całość określoną funkcję użytkową. Przykładem takiej trwałej zabudowy meblowej może być zabudowa kuchenna wykonana z cegły klinkierowej zespolona zaprawą murarską ze ścianą i podłogą lokalu, gdzie demontaż powodowałby uszkodzenie samej zabudowy, jak i pomieszczenia, w którym została ona zamontowana. Innym przykładem trwałej zabudowy meblowej stanowiącej modernizację budynku/lokalu jest takie zespolenie wykonanych na wymiar do konkretnego budynku/lokalu mebli z elementami tego budynku/lokalu, które wykorzystuje dodatkowe materiały budowlane takie jak cegły czy płyty kartonowo – gipsowe, gdzie demontaż zabudowy powodowałby zarówno uszkodzenie pomieszczenia i komponentów meblowych, jak i trwałe uszkodzenie tych dodatkowych materiałów budowlanych, bez których to materiałów nie istniałaby możliwość wykorzystania tej zabudowy meblowej w innym miejscu.

Mając na uwadze powyższe, a w szczególności bogactwo możliwych gospodarczo sytuacji w omawianym zakresie należy wskazać, że rozstrzygnięcie podejmowane co do wysokości opodatkowania trwałej zabudowy meblowej w świetle przepisów ustawy o VAT wymaga każdorazowo szczegółowej i obiektywnej analizy stanu faktycznego konkretnej sprawy.

Minister Finansów: z up. J. Cichoń

Najważniejsze zmiany w VAT od 2014 roku

Jak niemal co roku z pierwszym dniem stycznia podatnicy podatku od towarów i usług mogą spodziewać się zmian w ustawie o VAT (dalej: UPTU). Od początku 2014 roku w przepisach UPTU można będzie znaleźć m.in. po raz pierwszy definicję tradycyjnej faktury oraz faktury elektronicznej, znowelizowaną listę zwolnień podmiotowych i przedmiotowych, a także nowy sposób obliczania obrotu w przypadku proporcji. Szereg tych zmian był już tematem naszego październikowego Tax Alertu 24/2013, dlatego też w poniższej publikacji chcielibyśmy przestawić Państwu jedynie te zmiany w podatku od towarów i usług, które w naszej opinii są najbardziej istotne i mogą powodować pewne problemy w Państwa rozliczeniach podatkowych.

Moment powstania obowiązku podatkowego

Tę zmianę można uznać za najbardziej istotną. Dotychczas, w przeważającej liczbie przypadków, okolicznością powodującą powstanie obowiązku podatkowego było wystawienie faktury VAT – choć oczywiście w powiązaniu z dostawą towaru czy też świadczeniem usług (obowiązek powstanie nie później jednak niż siódmego dnia od daty wydania towaru lub wykonania usługi – art. 19 ust. 4 UPTU). W nowym stanie prawnym data wystawienia faktury przestanie decydować o momencie powstania obowiązku podatkowego, a decydujący będzie wyłącznie dzień wykonania usługi bądź dokonania dostawy – czyli ograniczamy się tak naprawdę do zasady ogólnej zawartej obecnie w art. 19 ust. 1 UPTU. Tym samym od stycznia 2014 roku sprzedawca, dokonując sprzedaży w ostatnich dniach miesiąca, nie będzie miał już możliwości wyboru, w którym miesiącu dokona rozliczenia danej transakcji – w bieżącym czy nadchodzącym, co było dotychczas związane z datą wystawienia faktury. W związku z tym od nowego roku w celu stwierdzenia, kiedy powinny być rozliczone dane transakcje, większe znaczenie będą miały protokoły wydania/odbioru towarów czy wykonania usług aniżeli same faktury.

Jest to jednak ogólna zasada powstawania obowiązku podatkowego, obok której znowelizowane przepisy UPTU przewidują także szereg wyjątków – na szczęście ich liczba została znacznie ograniczona w stosunku do obecnie istniejących rozwiązań. Pozostawiono bowiem szczególne momenty powstania obowiązku podatkowego w przypadku m.in. takich zdarzeń jak:

  •  wydanie towarów związanych z umową komisu – otrzymanie całości lub części zapłaty;
  • świadczenie usług zwolnionych zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 37-41 UPTU – otrzymanie całości lub części zapłaty;
  • usługi budowlane – wystawienie faktury, nie później niż 30. dnia od wykonania usługi;
  • dostawa energii i gazu oraz usługi o charakterze „ciągłym” – wystawienie faktury, nie później niż upływ terminu płatności.

W tym miejscu warto również wskazać, iż zmianie uległ art. 86 ust. 10 UPTU. Stosownie do nowego brzmienia tego przepisu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy. Tym samym prawo do odliczenia podatku naliczonego przez nabywcę zostało skorelowane z momentem powstania obowiązku podatkowego u sprzedawcy – przy zastrzeżeniu jednak, iż nabywca w tym samym okresie otrzymał fak-turę (art. 86 ust. 10b pkt 1 UPTU). Niezmieniony pozostaje art. 86 ust. 11 UPTU zgodnie z którym, jeżeli nabywca nie dokona obniżenia kwoty podatku należnego w chwili otrzymania faktury, może rozliczyć podatek z niej wynikający obniżając kwotę podatku należnego w deklaracji podatkowej za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych.

Natomiast w odniesieniu do WNT nabywca będzie mógł rozliczyć VAT z tytułu tej transakcji za miesiąc w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu dokonania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, jeżeli w ciągu trzech miesięcy od końca tego miesiąca otrzyma fakturę dokumentującą WNT i uwzględni kwotę podatku należnego z tytułu WNT w deklaracji podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten podatek (art. 86 ust. 10b pkt 2 UPTU). Tym samym w jednym miesiącu podatnik będzie mógł wykazać zarówno podatek naliczony, jak i należny. W przypadku, gdy okaże się, iż faktura dokumentująca WNT nie dotarła do podatnika we wskazanym powyżej terminie, zgodnie z art. 86 ust. 10g UPTU nabywca dokona odpowiedniego pomniejszenia kwoty podatku naliczonego w rozliczeniu za okres, w którym upłynął ten trzymiesięczny termin. W przypadku, kiedy faktura VAT dokumentująca WNT w końcu dotrze do podatnika, będzie on mógł na bieżąco powiększyć podatek naliczony w rozliczeniu za okres, w którym otrzymał tę fakturę.

Podstawa opodatkowania VAT

Nową definicję podstawy opodatkowania od przyszłego roku będzie można znaleźć w dodanym art. 29a ust. 1 UPTU. Zgodnie z jego brzmieniem podstawą opodatkowania co do zasady będzie wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Tym samym zniknęła definicja obrotu, który to dotychczas stanowił podstawę opodatkowania. Usystematyzowano także dalszą część regu-lacji poprzez dodanie art. 30a-30c UPTU. Wskazują one, w jaki sposób należy określić podstawę opodatkowania w przypadku WNT, czy też importu towarów i usług.

Warto także zwrócić uwagę na art. 29a ust. 7 UPTU, który bezpośrednio wskazuje, czego nie zalicza się do podstawy opodatkowania, a mianowicie nie uwzględnia się w niej kwot stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty, udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w momencie sprzeda-ży, a także otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby podatku.

Do przepisów UPTU dodano także art. 29a ust. 15 pkt 4 UPTU, w którym bezpośrednio wskazano, iż podatnik nie ma obowiązku posiadania potwierdzenia odbioru faktury korygującej w przypadku, gdy nie uzyskał on potwierdzenia mimo udokumentowanej próby doręczenia faktury korygującej i z posiadanej dokumentacji wynika, że nabywca towaru lub usługobiorca wie, że transakcja została zrealizowana zgodnie z warunkami określonymi w fakturze korygującej. Dopiero w miesiącu, w którym spełnione zostały łącznie te dwa warunki podatnik może dokonać obniżenia podstawy opodatkowania. Przepis ten jest konsekwencją wyroku TSUE z dnia 26 stycznia 2012 roku w polskiej sprawie (sygn. akt C-588/10 Ministerstwo Finansów przeciwko Kraft Foods Polska S.A.) w którym to skład orzekający dopuścił możliwość rozliczenia podatku bez posiadania przez podatnika potwierdzenia odbioru korekty faktury, jeżeli jego uzyskanie w rozsądnym czasie byłoby niemożliwe lub nadmiernie utrudnione. Podatnik musi jednak udowodnić, że dołożył staranności w uzyskaniu takiego potwierdzenia.

Zmiany dotyczące fakturowania

Kluczową zmianą, z którą będziemy mieć do czynienia od początku 2014 roku, jest także przeniesienie bezpośrednio do UPTU przepisów dotyczących sposobu wystawiania faktur, które dotychczas można było znaleźć w rozporządzeniach wykonawczych Ministra Finansów. Dodane art. 106a – art. 106q UPTU wskazują m.in.:

  • jakie podmioty zobowiązane są do wystawiania faktur;
  • elementy, które obowiązkowo powinna zawierać faktura;
  • regulacje dotyczące faktur bądź not korygujących.

Tym samym zmiany te mają w przeważającej części charakter techniczny, chociaż zdarzają się też pewne niuanse. W art. 106i ust. 7 UPTU wprost wskazano, iż fakturę można wystawiać maksymalnie 30 dni przed dokonaniem dostawy lub wykonaniem usługi, a także na 30 dni przed datą otrzymania całości lub części zapłaty w związku z mającą dokonać się w przyszłości transakcją.

Kolejną istotną zmianą jest data wystawienia faktury – podatnik będzie zobowiązany do jej wystawienia nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym miała miejsce dana transakcja. W celu ograniczenia ilości generowanych przez podatników dokumentów bardzo praktycznym rozwiązaniem, które obecnie także obowiązuje, jest wystawianie tzw. faktur zbiorczych. Mogą one dokumentować kilka odrębnych dostaw dokonanych na rzecz jednego kontrahenta, które miały miejsce w ciągu danego miesiąca – obecnie fakturę taką wystawić jednak należy nie później, niż ostatniego dnia danego miesiąca. W nowych przepisach kwestia ta w ogóle nie została sprecyzowana tak więc przyjąć należy, iż faktura taka wystawiona być powinna zgodnie z zasadami ogólnymi, czyli do 15. dnia następnego miesiąca (będzie więc więcej czasu na podliczenie wszystkich transakcji).

Ustawodawca również w zakresie faktur uproszczonych doprecyzował przepisy. W przypadku, gdy kwota należności ogółem nie przekracza 450 zł albo kwoty 100 euro, sprzedawca ma prawo do wystawienia faktury, na której nie wy-szczególni m.in. danych dotyczących nabywcy towarów lub usług, ceny jednostkowej przedmiotu transakcji, wartości sprzedaży netto czy też stawki podatku. Należy jednak podkreślić, że przepisy te, zgodnie z art. 106e ust. 6 UPTU, nie mają zastosowania m.in. do faktur wystawianych na żądanie osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej. Podmioty te bowiem nie dysponują numerem NIP, ponieważ nie są podatnikami VAT. Na fakturze uproszczonej musi się bowiem znaleźć numer za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany dla podatku od towarów i usług. Tym samym sprzedawcy powinni zwrócić uwagę, iż faktur uproszczonych nie można wystawiać na rzecz zwykłych konsumentów.

Czy stare interpretacje indywidualne zachowają swoją ważność?

Na koniec chcielibyśmy zwrócić jeszcze Państwa uwagę na jeden istotny aspekt. Nowelizacja przepisów o VAT uchyliła m.in. w całości art. 19, 29 i 106, zastępując je całkowicie nowymi artykułami. Możliwość korzystania z interpretacji indywidualnych po takiej zmianie przepisów wywołuje już od dawna szereg kontrowersji. Zarówno jednak doktryna jak i orzecznictwo sądów administracyjnych zwracają uwagę, że interpretacjom ministerialnym podlega „prawo podatkowe” jako całość – czyli ogół przepisów regulujących zasady powstawania, ustalania oraz wygasania zobowiązań podatkowych oraz obowiązki podatników, płatników i inkasentów poszczególnych podatków. Interpretacja indywidualna nie odnosi się więc do konkretnych, pojedynczych przepisów, rozumianych jako poszczególne, techniczne jednostki redakcyjne aktu prawnego, składające się na normy prawne. Jej przedmiotem jest prawo podatkowe, rozumiane jako system powiązanych wzajemnymi zależnościami przepisów składających się na normy prawne. Stąd można wysnuć wniosek, że jedynie redakcyjne zmiany tych przepisów, z których (także po zmianie) wynika dokładnie ta sama norma prawna, nie powodują zmiany przedmiotu interpretacji. Interpretacja nadal więc dotyczy tego samego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, do którego odnosi się nadal to samo prawo podatkowe – bez znaczenia, czy złożone w całość z jednostek redakcyjnych o danym numerze i umiejscowionych akurat w danej ustawie.

Jeżeli korzystają Państwo z interpretacji w zakresie momentu powstawania obowiązku podatkowego, podstawy opodatkowania bądź fakturowania – zachęcamy do konsultacji.

Zespół RSM Poland KZWS

VAT od samochodów i paliwa 2014

VAT od samochodów i paliwa w 20141) samochody osobowe

2) samochody inne niż osobowe , których dopuszczalna masa całkowita jest mniejsza niż 3,5 tony i które nie są pojazdami wymienionymi w punkcie 2-8 wówczas:

  • odliczymy 60% podatku naliczonego, nie więcej niż 6000 zł, od nabycia, leasingu lub najmu tych samochodów
  • nie odliczymy VAT od paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu do nich
  • odliczymy pełny VAT od towarów i usług związanych z eksploatacją.

Jeśli odprzedaż lub oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze stanowi przedmiot działalności podatnika, wówczas od ich nabycia odliczymy pełny VAT.

Dokumentem potwierdzający prawo do odliczenia jest faktura( przy nabyciu, leasingu, najmie), dokument celny z kwotami wynikającymi z decyzji (w przypadku importu samochodu)

1) pojazdy inne niż osobowe, których dopuszczalna masa całkowita wynosi co najmniej 3,5 tony :

Odliczymy pełny VAT od:

  • nabycia, importu, leasingu ,najmu tych samochodów
  • paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu do nich
  • towarów i usług związanych z ich eksploatacją

Spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych wymienionych w pkt 2–5 stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu, zawierającego właściwą adnotację o spełnieniu tych wymagań

2) pojazdy samochodowe mające jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowane na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van

3) pojazdy samochodowe mające więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i u których długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę między podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50% długości pojazdu; dla obliczenia tej proporcji długość pojazdu stanowi odległość między dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu między dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków

Odliczymy pełny VAT od:

  • nabycia, importu, leasingu ,najmu tych samochodów
  • paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu do nich
  • towarów i usług związanych z ich eksploatacją

Spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych wymienionych w pkt 2–5 stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu, zawierającego właściwą adnotację o spełnieniu tych wymagań

4) pojazdy samochodowe, które mają otwartą część przeznaczoną do przewozu ładunków dopuszczalna ładowność pojazdu oraz liczba miejsc (siedzeń) w przypadku pojazdów wymienionych w pkt 7 określona jest na podstawie dokumentów wydanych zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym. Pojazdy, które w dokumentach nie mają określonej dopuszczalnej ładowności lub liczby miejsc, również uznaje się za samochody osobowe

5) pojazdy samochodowe, które posiadają kabinę kierowcy i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu

6) pojazdy specjalne – jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym  wynika, że jest to pojazd specjalny

7) pojazdy samochodowe inne niż wymienione w pkt 2–6, w których liczba miejsc (siedzeń) łącznie z miejscem dla kierowcy wynosi:

  • 1 – jeżeli dopuszczalna ładowność jest równa lub większa niż 425 kg
  • 2 – jeżeli dopuszczalna ładowność jest równa lub większa niż 493 kg
  • 3 lub więcej – jeżeli dopuszczalna ładowność jest równa lub większa niż 500 kg

8) pojazdy samochodowe konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą – jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie

13/47/42 Odliczymy pełny VAT od:

  • nabycia, importu, leasingu ,najmu tych samochodów
  • paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu do nich
  • towarów i usług związanych z ich eksploatacją

Pojazdy , które w dokumentach nie mają określonej dopuszczalnej ładowności lub liczby miejsc, również uznaje się za samochody osobowe.